Bugün Sarıkamış'ta 90 bin askerimizi şehit verişimizin 94. yılı. Askerlerimiz yürüyüşlerle, attıkları sloganlarla ve gösterilerle andılar bugün o şehitleri Sarıkamış' ta.
Donarak öldü o askerler. Yoksulluktan, açlıktan ve soğuktan! Öleceklerini bile bile ordalardı. Vatanı koruma aşkıyla ölümü beklediler.
Onca asker orada donarak şehit düşmeseydi de yine bu ülke kurulurdu; ama tarihimiz çorak kalırdı, askerlik bilinci bu denli güçlü bir şekilde ayakta kalamazdı.
Bazı zayıf halkalar yok mu, tabii ki var. Parayı bulup yurtdışına kaçanlar ya da parayı basıp formalite icabı askerlik yapanlar... Bir de askerde ömür çürütmek istemeyip zorla üniversite kapılarını aşındıranlar var; sırf daha az sürede askerlikten kurtulmak için.
Kurtulmak diyorum;çünkü gerçekten askerlik yapmayı zorunluluk hisseden gençler var. Tabii askerliğe bu kadar soğuk bakmalarına sebep olan başka faktörler de var; ama benim burada söylemek istediğim, bugün bir savaş çıksa kaç kişi karın altında vatanı için Sarıkamış'ta verdiğimiz şehitler gibi ölüme gideceği.
Herkes kendini kurtarma derdinde. Etrafındakilerle kimsenin ilgilendiği yok. Hal böyleyken basıp geçilen toprak parçasıyla kim ilgilensin?!
Asıl nimet Avrupa topraklarında! Eğitim orda, iş orda, en önemlisi para orda. Giden dönmüyor.Bırakın dönmesinler,çünkü dönmeyenler bizden değiller.
Kalanlardan da şüpheliyim; ama hala ümit var! Üstüne basacak bir toprağımız olduğundan değil, o toprağa basmasını bilen yürekler olduğundan.
Hala bu topraklar şehit kanıyla sulanıyorsa ve hala insanlar tek çığlık olup sokaklara dökülebiliyorsa ümit var demektir.
Bugün bir savaş çıksa Sarıkamış'ta vatanı için donacak askerler bulunur, demektir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder